“悲伤过度,以至不能接受现实。”
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
叶琳琅的声音很轻。
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
轻若羽毛,却重如千钧。
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
谢绪宁问,“那怎么办?”
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
叶琳琅道“先静观其变。”
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
师娘如今沉浸在自己的臆想世界里,贸然打断,只能让师娘陷入另一种混乱,如今要做的是,慢慢来。
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
慢慢让师娘接受老师已经离世的事实,只有这样,师娘才能……
0≈lt;i≈gt;≈lt;cite≈gt;≈lt;/cite≈gt;≈lt;/i≈gt;
内容未完,下一页继续阅读